واژبان

در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت که ای تاریک رای، این گمرهی چیستچرا با آفتابت الفتی نیست اگر ماهیم و گر روشن سهیلیمتمام، این شمع هستی را طفیلیم اگر گل رست و گر یاقوت شد سنگیکی رونق گرفت از خور، یکی رنگ چرا باید چنین افسرده بودنبصبح زندگانی مرده بودن ببینی، […]

شنیده‌اید که روزی بچشمهٔ خورشیدبرفت ذره بشوقی فزون بمهمانی نرفته نیمرهی، باد سرنگونش کردسبک قدم نشده، دید بس گرانجانی گهی، رونده سحابی گرفت چهرهٔ مهرگهی، هوا چو یم عشق گشت طوفانی هزار قطرهٔ باران چکید بر رویشجفا کشید بس، از رعد و برق نیسانی هزار گونه بلندی، هزار پستی دیدکه تا رسید به آن بزمگاه

گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانه‌ایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیده‌اند من بدین زنجیر ارزیدم که بستندم بپایکاش میپرسید کس، کایشان بچند ارزیده‌اند دوش سنگی چند پنهان کردم اندر آستینای عجب! آن سنگها را هم ز من دزدیده‌اند سنگ میدزدند از دیوانه با این عقل و رایمبحث فهمیدنیها را چنین فهمیده‌اند عاقلان با این کیاست،

شکایت کرد روزی دیده با دلکه کار من شد از جور تو مشکل ترا دادست دست شوق بر بادمرا کندست سیل اشک، بنیاد ترا گردید جای آتش، مرا آبتو زاسایش بری گشتی، من از خواب ز بس کاندیشه‌های خام کردیمرا و خویش را بدنام کردی از آنروزی که گردیدی تو مفتونمرا آرامگه شد چشمهٔ خون

شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن همیشه بار جفا بردن و نیاسودنهمیشه رنج طلب کردن و نرنجیدن ز نیک و زشت و گل و خار و مردم و حیوانتمام دیدن و از خویش هیچ نادیدن چو کارگر شده‌ای، مزد سعی و رنج تو چیستبوقت کار، ضروری است کار