وبلاگ نویسندگان

ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دلبا مردم بی‌غم نتوان گفت غم دلجا کن به دل و دیده که غیر از تو نشایدسلطان سراپردهٔ چشم و حرم دلای صبر کجایی؟ که ز حد می‌گذرد بازبر دل ستم آن مه و بر من ستم دلپای دل افگار شد از خار ره عشقای کاش! درین ره نرسیدی قدم […]

ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمالجلوهٔ حسن و جمالت همه در حد کمالبا چنین حسن تو را ماه فلک چون گویم؟آفتابی، به تو یارب نرسد هیچ زوال!کاتبان قلم صنع که مشکین رقمندصفحهٔ روی تو آراسته‌اند از خط و خالبا تو خواهم که صبا حال مرا عرضه دهدلیکن آن‌جا که تویی باد صبا

نیست غم گر شد گریبان من از غم چاک چاکسینه‌ام چاک‌ست از چاک گریبان خود چه باک؟می‌کشی بر غیر تیغ و می‌کشی از غیرتماز هلاک دیگران بگذر که خواهم شد هلاکنیست جان را با تن پاک تو اصلاً نسبتیاین تن پاک تو صد ره پاک‌تر از جان پاکخاک آدم را از آن گل کرد استاد

وه! که رفت آن شوخ و بر ما کرد بیداد از فراقاز فراق او به فریادیم، فریاد از فراق!یار با اغیار و ما محروم، کی باشد روا؟دشمنان شاد از وصال و دوست ناشاد از فراقدر فراقت حالم از هر مشکلی مشکل‌ترستهیچ کس را این‌چنین مشکل نیفتاد از فراقآن که روزم را سیه کرد از فراقت

خوبان اگر چه هر طرفی می‌کشند صفتو در میان جان منی، جمله بر طرفحالا به پای‌بوس خیالت مشرفمگر دولت وصال تو یابم، زهی شرف!دور از تو نوبهار جوانی به باد رفتعمر چنان عزیز چرا شد چنین تلف؟چشمت مرا نشانهٔ پیکان غمزه ساختوه! چون کنم؟ که تیر بلا را شدم هدفاز دیده طفل اشک جدا شد،