وبلاگ نویسندگان

گرگ را بر کند سر آن سرفرازتا نماند دوسری و امتیازفانتقمنا منهم است ای گرگ پیرچون نبودی مرده در پیش امیربعد از آن رو شیر با روباه کردگفت این را بخش کن از بهر خوردسجده کرد و گفت کین گاو سمینچاشت‌خوردت باشد ای شاه گزینوان بز از بهر میان روز رایخنیی باشد شه پیروز راو […]

آن یکی آمد در یاری بزدگفت یارش کیستی ای معتمدگفت من گفتش برو هنگام نیستبر چنین خوانی مقام خام نیستخام را جز آتش هجر و فراقکی پزد کی وا رهاند از نفاقرفت آن مسکین و سالی در سفردر فراق دوست سوزید از شررپخته گشت آن سوخته پس باز گشتباز گرد خانهٔ همباز گشتحلقه زد بر

گفت شیر ای گرگ این را بخش کنمعدلت را نو کن ای گرگ کهننایب من باش در قسمت‌گریتا پدید آید که تو چه گوهریگفت ای شه گاو وحشی بخش تستآن بزرگ و تو بزرگ و زفت و چستبز مرا که بز میانه‌ست و وسطروبها خرگوش بستان بی غلطشیر گفت ای گرگ چون گفتی بگوچونک من

شیر و گرگ و روبهی بهر شکاررفته بودند از طلب در کوهسارتا به پشت همدگر بر صیدهاسخت بر بندند بار قیدهاهر سه با هم اندر آن صحرای ژرفصیدها گیرند بسیار و شگرفگرچه زیشان شیر نر را ننگ بودلیک کرد اکرام و همراهی نموداین چنین شه را ز لشکر زحمتستلیک همره شد جماعت رحمتستاین چنین مه

این حکایت بشنو از صاحب بیاندر طریق و عادت قزوینیانبر تن و دست و کتفها بی‌گزنداز سر سوزن کبودیها زنندسوی دلاکی بشد قزوینییکه کبودم زن بکن شیرینییگفت چه صورت زنم ای پهلوانگفت بر زن صورت شیر ژیانطالعم شیرست نقش شیر زنجهد کن رنگ کبودی سیر زنگفت بر چه موضعت صورت زنمگفت بر شانه گهم زن