واژبان

حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم فراریهای چابک را گرفتیمگرفتاران مسکین را رهاندیم به خون کشتگان، شمشیر شستیمبر آتشهای کین، آبی فشاندیم ز پای مادران کندیم خلخالسرشک از دیدهٔ طفلان چکاندیم ز جام فتنه، هر تلخی چشیدیمهمان شربت به بدخواهان چشاندیم بگفت این خصم را راندیم، امایکی زو کینه جوتر، […]

بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری بنالید الماس کای تیره رایز بیداد تو، چند نالم چو نای بجز خوبی و پاکی و راستیچه کردم که آزار من خواستی بگفتا مکن خاطر خویش تنگترازوی چرخت گران کرده سنگ مرنج ار تنت را جفائی رسدکزین کار، کارت بجائی رسد هم اکنون، تراش تو گردد

آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تیر، زار بنالید سپیدار کز من نه دگر بیخ و بنی ماند و نه شاخیاز تیشهٔ هیزم شکن و ارهٔ نجار این با که توان گفت که در عین بلندیدست قدرم کرد بناگاه نگونسار گفتش تبر آهسته که جرم تو همین بسکاین موسم حاصل بود و

مرغی بباغ رفت و یکی میوه کند و خوردناگه ز دست چرخ بپایش رسید سنگ خونین به لانه آمد و سر زیر پر کشیدغلتید چون کبوتر با باز کرده جنگ بگریست مرغ خرد که برخیز و سرخ کنمانند بال خویش، مرا نیز بال و چنگ نالید و گفت خون دلست این نه رنگ و زیبصیاد

بر سر راهی، گدائی تیره‌روزناله‌ها میکرد با صد آه و سوز کای خدا، بی خانه و بی روزیمز آتش ادبار، خوش میسوزیم شد پریشانی چو باد و من چو کاهپیش باد، از کاه آسایش مخواه ساختم با آنکه عمری سوختمسوختم یک عمر و صبر آموختم آسمان، کس را بدین پستی نکشتچون من از درد تهیدستی