نمونه اشعار:وحشی بافقی

روزیست اینکه حادثه کوس بلازده‌ستکوس بلا به معرکهٔ کربلا زده‌ستروزیست اینکه دست ستم ، تیشه جفابر پای گلبن چمن مصطفا زده‌ستروزیست اینکه بسته تتق آه اهل بیتچتر سیاه بر سر آل عبا زده‌ستروزیست اینکه خشک شد از تاب تشنگیآن چشمه‌ای که خنده بر آب بقا زده‌ستروزیست اینکه کشتهٔ بیداد کربلازانوی داد در حرم کبریا زده‌ستامروز […]

لازم شده کسر حرمت توملا فهمی به رخصت تودی نوبت کیدی دگر بودامروز شده‌ست نوبت تومی‌باید گفت باز سد فحشاز نکبت که ز نکبت توخوش پرده درانه می‌زدم نیشای وای بر اهل عصمت توخود را بکشی اگر بگویماز مردی و از حمیت تواینست که بهر خاطر میرواجب شده حفظ صورت توما نکبتییم ،گو چنین باشخوش

ای حریم خوش نسیم و ای فضای خوش هوارشک باغ حبتی هم درهوا، هم درفضاخفتگان خاک همچون سبزه از گل سر زننداز فضایت گر وزد بر عرصهٔ گیتی صبااین جوان نورسی شد وان نهال نوبریدر بهشت ساحتت گر پیری آمد با عصاعکس هر رازی که در دل بگذرد آید پدیدحوضهٔ آیینه کردار تو از فرط

سال نو و اول بهار استپای گل و لاله در نگار استوالای شقایق است دررنگپیراهن غنچه نیم کار استآن شعله که لاله نام دارددر سنگ هنوز چون شرار استپستان شکوفه است پر شیرنوباوهٔ باغ شیرخوار استبرگ از سر شاخه تازه جستهگویا که مگر زبان مار استاین فرش زمردی ببینیدکش از نخ سبزه پود وتار استای

ای گل تازه که بویی ز وفا نیست تراخبر از سرزنش خار جفا نیست ترارحم بر بلبل بی برگ و نوا نیست تراالتفاتی به اسیران بلا نیست تراما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترابا اسیر غم خود رحم چرا نیست ترا فارغ از عاشق غمناک نمی‌باید بودجان من اینهمه بی باک نمی‌یابد بود