شعرگان_شعر سپید:ابوالقاسم کریمی

پیش می رود به کُندیآنکه می داندآزادیرویای در گور خفته ایبیشتر نیست پیش می رود ، امامی داند امیدانتظاری خواب آور است که به شکستن سکوت شبقناعت دارد…

جغرافیا نیستمکه طول و عرض داشته باشم تاریخ نیستمکه در گذشتهتوقف کرده باشم من شعری بی وزندر توصیف رنج های توام مرا ، احساس کن.

آری،من بازنده گناهکارمو تو ، بخشنده برنده حالا مرااز این دنیای جهنمی ببر من دیگرسیب نمیخورم

ساقه ها رااز شاخه جدا کردیمچُنان که با زمین ، بیگانه شدیم وَ از قلب تپنده ی خاکریشه را برکَندیمتا جایی ,برای مُردن بنا کنیم حالخلاصه ی تمدنتقدیسِ کشتار است وبردگی ” آری,اینچنین بود برادر ”که در گهواره ی تکرارتاریخ رانوشتیم پیش از اینپیامبران گفته بودندآدمی,رنج را , زندگی خواهد کرد.

آینده امجمله ای نخوانده می مانددر قصه ای غم انگیز.