شعرگان_دوبیتی:ابوالقاسم کریمی

اسیر پنجه خودخواه انساندرخت و رود و کوه و ابر و باران به روی شانه زخمی جنگلنشسته بوسه داغ بیابان_ابوالقاسم کریمی

اسیر باور خودخواه انسانزمین و آسمان و باد و باران به روی شانه زخمی فردانشسته منطق خون ریز نادان_ابوالقاسم کریمی

کسی که حاصل عمرش سیاههگذشته حال و فردایش تباهه نکن راه ریا را منطق خودکه این آغاز هر عیب و گناهه_ابوالقاسم کریمی

مَکن در کوچه شب زندگانیمشو بیگانه با روح جوانی تو که بر اسب اهدافت سواریچرا در چشم خود غم میدوانی؟_ابوالقاسم کریمی

بیا گل های پرپر را ببوسیملب زرد صنوبر را ببوسیم بیا در زیر شلاق زمستاننهال نخل بی سر را ببوسیم_ابوالقاسم کریمی